عشق+2

عشق به خاکستر نشسته

gelarelove — Thu, 06 Dec 2007 14:46:07 GMT

عشق با روح شقايق زيباست...

عشق با حسرت عاشق زيباست...

عشق با نبض دقايق زيباست...

عشق با زهر حقايق زيباست...

عشق با در حسرت ديدار تو بودن زيباست

خستگی

gelarelove — Sat, 07 Jul 2007 06:18:27 GMT

كفش هايم كو؟

دنگ....دنگ.... ساعت گيج زمان در شب عمر مي زند پي در پي زنگ

تند بر مي خيزم

تا به ديوار همين لحظه كه در آن همه چيز

رنگ لذت دارد، آويزيم

آنچه مي ماند از اين جهد به جاي:

خنده ي لحظه ي پنهان شده از چشمانم

و آنچه بر پيكر او مي ماند:

نقش انگشتانم.

سلام دوستان من فعلا از عشق خسته شدم چون شکست خوردم پس از عشق نمی نویسم

تقدیم

gelarelove — Thu, 08 Mar 2007 09:33:38 GMT

تقدیم به عزیزترین

زیباست

gelarelove — Tue, 06 Feb 2007 08:08:18 GMT

زیبا

gelarelove — Thu, 30 Nov 2006 09:25:39 GMT

تنها و غریب

gelarelove — Thu, 30 Nov 2006 07:32:01 GMT

از همین جا به دوست عزیزم درگذشت عزیزانش را تسلیت میگویم

سلام مجدد من اومدم

gelarelove — Thu, 12 Oct 2006 08:11:40 GMT

سلام به همه ی دوستانمکه مرا تنها نگذاشتن می دونم دیر اومدم ولی سعی می کنم زود زود اپ کنمحالا

کاش رویاهایمان روزی خقیقت می شدند

کینه های سینمان دشت و محبت می شدند

سادگی مهر و وفا قانون انسان بودن

کاش می شد قانون هایمان روزی خقیقت می شدند

سلام

gelarelove — Thu, 13 Apr 2006 09:14:15 GMT

سلام سلام سلام خدمت تمامی دوستان نازنین خودم وبلاگنویسان خوب و دوست داشتنی

احوالاتتون چطوره؟

انشاءلله خوب که هستین ؟

خوش که میگذره ؟

خوب امیدوارم که هر کجا که هستید و مشغول هر کاری خوب و خوش و سلامت باشید

ببخشید که من دیر اپ میکنم راستش چند تا مشکل واسم پیش اومده ((چشام ضعیف شده بعدشم این ترم درسای دانشگاهم سنگینه خوب دیگه حالا)) حتما به همه سر میزنم شاید هر ۲هفته یا ماهانه اپ کنم تنهام نذارین ممنون

فدای همتون

دير زمانيست كه شعرهاي من ديگر سپيد نيست ... سپيد را سياه كردن از آن منست و نگاه ناتمام از تو ..... دل سپردن از منست و برف شدن و باريدن از تو ...... صدا از منست و سكوت از تو و انتظار .... چه سهمگين است انتظار كسي يا چيزي را كشيدن كه حتي نمي داني كيست يا چيست ؟‌! از كدام در وارد مي شود و از كدام جاده سر مي رسد ؟ ... تنها سپري كردن ايام به اميد واهي يك طليعه ،‌يك اشعه ،‌يك دريچه ... اكنون كه در غايت خستگي به اين احساس رسيده ام با تو جاودانه تريد زمزمه مي كنم : خداوندگار من ! اي خالق هستي بخش جاودان جاودانه خواه !‌آغوشت را باز كن كه روح بيقرار من تشنه آرام يافتن است و هيچ لعبده اي مرا سرگرم نمي كند جز خيال و اوهام كه به تباهي مي كشاندم ... خدايا در گرداب ساكت فراموشي گرفتار سايه هاي وهم گشته ام بي حضور « هيچ كس » حتي ! پريشاني روزها وشبهاي من بيش از گذشته روح فرسوده مرا شلاق مي زند .. كجاست دشت زيبايي كه نشانش مي دهند ؟ كجاست پله هاي آساني و كجا رفت دست ماندگار دوست ...

سال نو مبارک

gelarelove — Thu, 16 Mar 2006 09:40:32 GMT

سلام به همه ی دوستای خوبم که منو تنها نگداشتن ...سال نو بر همه مبارک انشاال... سال پر از خوشی .زیبایی .کمال .نعمت و... داشته باشی مارو هم از دعاهاتون بی بهره نگذارید دوستتون دارم عیدی من یادتون نره تا سال دیگه یا حق

سال ۸۵ مبارک

قد قامت عشق

تو كه به ساحت نوشتار من آمده اي !

به ساحت عشق ، خنده و زندگي خوش آمدي !

همت بي‌پيرايگان بدرقه‌ي راه بلند تو باد !

بخوان ! به نام پروردگارت كه آفريد !

بخوان !

زير آبشار كلمات برو

و چشم‌هاي خود را شستو شو بده .

چشم‌ها را بايد شست ؛

جور ديگر بايد ديد .

آيينه‌ي جان را چنان صيقل بده كه خداوند سينه ات را كليد گنج‌هاي غيب و حكمت كند .

روشن شو و روشنايي شو .

با لطف ، قرين باش و با رفيق ، همنشين .

هرگز لباس دين به تن نكن كه فارغ‌البال به دنيا مشغول باشي .

با اهل زر و زور كه سرمه‌ي بي خبري در ديده‌ي ناپسنديده‌شان كشيده و عسل كسل از شرابخانه ابليس نوشيده‌اند، مياميز .

بي‌پيرايه باش .

با كساني كه سر بر بالين غفلت نهاده و غرور ، حجاب روزگارشان شده ، فرق داشته باش .

بيشتر آدمها ، بيگانه وار مي‌آيند و ديوانه‌وار مي روند ، اما تو ، آشنا بيا و فرزانه برو .

سالكي باش كه از عقاب خطرات روزمرگي گذشته و از آهنگ نهنگ دنيا گريخته ؛ گريزي شجاعانه ! تو با اين گريز ، به حبل متين كلام الهي مي آويزي و امر (( عاشقانه زندگي كن )) ! را امتثال مي نمايي .

از خاك برخيز ، گردن بيفراز و خود را نباز .

بدان كه اگر از دامان عشق بگريزي ، ديري نخواهد گذشت كه از نام و نامه‌ي حق روي بر خواهي تافت و به جامه و جام و غلام و حطام و مركب وستام مشغول خواهي شد .

بنابراين ، براي هميشه به دامان عشق درآويز و از سرچشمه‌ي عرفان بنوش .

هيچ گاه در دام كام گام مگذار .

عاشقي پيشه كن ، صبوري بورز .

اجر صبر تو ، شهد و شكري‌ست كه از شاخ نبات شهود به كامت خواهند ريخت .

بدين سان ، حقايق و دقايق‌دان مي‌شوي ؛ بي مشقت مجاهدت ، حقيقت مشاهدت مي‌يابي ؛ بي زحمت خيالي ، رحمت جمالي مي بيني ، بي تربيت ، به تزكيت مي رسي و به حق مي تواني ادعا كني : ((‌ادّبني ربّي ))

فهمي عاشقانه از هستي داشته باش .

نه از ترس آتش دوزخ و نه به طمع نعمات بهشت ، بلكه عاشقانه از خدا و عشق و زندگي سخن بگو .

بدان : كساني كه به طمع بهشت از هواي نفس گذشتند ، ميراث ابلهي بردند ؛ چنانكه خواجه‌ي موجودات خبر داده است : (( اكثر اهل الجنه البله . )) هيچ گاه طعم طمع را امتحان نكن ، فريفته‌ي آوازه‌ي آز نشو و دست نيازمندي از آستين آزمندي بيرون بياور .

حتي اگر بي‌برگي ، تو را با مرگ گوشمالي دهد ، هرگز آزادي را به بندگي مفروش .

دمساز عشق و دلباز صدق باش ؛

قناعت پيشه كن و از بي‌طمعي توشه اي بساز .

دنيا ، جلوه‌ي حضرت حق است .

بنابراين ، ستايشگر زمين و زندگي باش .

عقل خويش را از عقيله‌ي فنا رها كن ، قباي بقا بپوش . دل را خلعت صدق بده و تاج جنون بر سر عشق بگذار . تو از درياي حقيقت مي‌آيي و هزاران درّ ناسفته در صدف دل داري .

بگذار در هر اشارت تو بشارتي باشد براي آدم‌ها . راه يافتن به دامنه‌هاي باغ عرفان همّت مي خواهد .

بديهي‌ست خفاش ، مانند سيمرغ نتواند بود .

گنگ با دل تنگ و پاي لنگ ، بر بساط هفت رنگ امير گنگ ، رقاصي نتواند كرد .

زهره’ زهر بر اين گلشن روشن ، آب شود ، و چون خورشيد جهان ، چادر منير روز را در روي شب كشد ، شب پرك را به عجز ديده ، معذور دارد .

اگر به حريم حرم روشنايي راه يابي ، جام جانت بي فتوح رها نخواهد شد .

شست و شو كن و به باغ حقيقت ، عشق و زيبايي وارد شو .

اينجا ، خانه‌ي خمار است و پناهگاه عاشقان و رندان و عياران .

اگر به باغ رويان عشق و عرفان قدم بگذاري ، با دامني پر از گل‌هاي رنگارنگ بيرون مي آيي ؛ گل‌هايي كه رايحه‌ي خدا ، عشق ، دوستي ، خوبي ، تسليم و رضا دارند .

دنيا ، جلوه حضرت حق است .

بنابراين ، ستايشگر زمين و زندگي باش .

« چقده سخته ... »

چه قدر سخته تو چشماي کسي که تمام عشقت رو ازت دزديدو به جاش يه زخم هميشگي رو به قلبت هديه داد زل بزني و به جاي اينکه لبريز کينه و نفرت شي‌ ، حس کني هنوزم دوسش داري .

چه قدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به ديواري تکيه بدي که يه بار زير آوار غرورش همه وجودت له شده....

چه قدر سخته تو خيالت ساعتها باهاش حرف بزني اما وقتي ديديش هيچ چيزي جز سلام نتوني بگي....

چه قدر سخته وقتي پشتت بهشه دونه هاي اشک گونه هاتو خيس کنه اما مجبور باشي بخندي تا نفهمه هنوزم دوسش داري.......

چه قدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ ديگري ببيني و هزار بار تو خودت بشکني و اون وقت آروم زير لب بگي : گل من باغچه نو مبارک ...

ما می توانیم ..مگه نه؟

gelarelove — Wed, 08 Mar 2006 16:02:29 GMT

دمي كه شادي و شعف براي تو حاصل شود ، در همان دم محبوب كل هستي مي شوي . انسان غمگين از هستي جدا مي ماند . غم و اندوه مانع مي تراشد ، زندان مي شود . شادي و شعف چيزي نيست جز ذوب شدن ، ملحق شدن ، محو شدن در تماميت . غم و اندوه در نفس متمركز است ، شعف بي نفس بودن است و نفس نميتواند محبوب هستي باشد ، زيرا كه نفس مقوله اي كاذب است . هستي به مقولات كاذب اهميتي نميدهد . به همين سبب آدم خودخواه اسير رنج است و در جهنم سر مي كند .

فقط رهايي از خودخواهي است كه بهشت براي شما ارمغان مي آورد .

به سلك سالكان در آمدن يعني به طور بنيادي و اساس رها شدن از خودخواهي ، شعف به طور طبيعي رخ مي دهد و شخص محبوب هستي مي شود ، بدون هيچ تلاش و كوششي .

اين توفيق حق ، تولد ماست ، اما براي رسيدن به آن بايد مقولات كاذب را كنار گذاشت تا با واقعيت همنوا شد .

تجربه ي شعف نياز به شجاعت دارد و بس . غمگينان هميشه ترسو هستند ؛ به همين دليل ساده است كه نمي توانند از چيزهاي كاذب دست بكشند . آويزان به چيزهاي كاذبند – به نفس . نه تنها به نفس كه به غم و اندوه خودشان هم آويزانند . قادر نيستند از بدبختي خود كناره بگيرند . يك قانون اساسي را به ياد داشته باشيد : بدبختي به تو آويزان نمي شود ، علاقه مند به تو نيست بدبختي ابداع شخص توست . تو به سيا روزي آويزاني و اين تو را در زندان محبوس ميكند ، در جهنم نگهت مي دارد .

شجاعت يعني ؛ دور افكندن چيزهاي زشت ، چيزهاي كاذب ، دور افكندن همه ي چيزهايي كه باعث درد و مرارت هستند .

آري ، رنج و مرارت لازم هم وجود دارد اما اين كاملا پديده اي متفاوت است . رنج ضروري آن است كه شخص بايد از خلال آن بگذرد اگر بخواهد به اوج برسد ، بايد از تپه بالا رفت كه زحمتي ضروري است اما به زحمتش مي ارزد ، در واقع عين شادي است .

مردم به سيه روزي هاي غير ضروري آويزان انند كه مطلقا مورد احتياج نيست ، اين سيه روزي ها كمك به رشد شما نميكنند – مانع شما هستند . اما براي دور افكندن آنها به شجاعت نياز است . چرا به شجاعت نياز است ؟ زيرا روي اين غمها حساب باز كرده ايم . شخص نامراد و سيه روز از طريق سيه روزي خود كسب توجه مي كند ، همدردي جلب مي كند ، ترحم گدايي مي كند . هر قدر از مردم همدردي ، توجه ، لطف ، ترحم جلب مي كند به همان اندازه به سيه روزي خود متكي مي شود . مي داند كه فقط از طريق سيه روزي است كه كانون توجه همگان شده و اين نفس او را ارضا مي كند . اما از سوي ديگر لي لي به لالاي سيه روزي اش مي گذارد ، زخمش را تر و تازه نگه ميدارد ، نميگذارد زخمش التيام پذيرد .

به شجاعتي صرف نياز است براي خلاصي از اين مخمصه براي آنكه همدردي غير از عشق است ، براي آنكه ترحم غير از عشق است . جلب توجه به دلايل ناموجه باعث اغناء شما نمي شود و توجه به شما چه مي دهد ؟

صرفا به نفس شما خوراك مي رساند ، كه بار شما را سنگينتر مي كند و بس . زير سنگيني آن از پا در مي آييد ، زير سنگيني آن از هم مي پاشيد .

شجاعتت را جمع و جور كن تا بتواني همه اينها را دور بريزي و لحظه اي كه موفق به دور افكندن آنها شدي بلافاصله شعف رخ مي نمايد . چون كه شعف طبيعت ماست ، لازم به ابداع آن نيست ، هميشه هست ، فقط لازم است موانع را از سر راه برداريم .